سئوی کلاسیک برای «کاربری که روی لینک کلیک می‌کند» نوشته شده است. امروز بخشی از مخاطبان سایت‌ها ایجنت‌های هوش مصنوعی هستند که محتوا را می‌خوانند، خلاصه می‌کنند و به کاربر نهایی تحویل می‌دهند. اگر سایت شما برای این خواننده آماده نباشد، در پاسخ‌ها غایب می‌مانید.
۱) ساختار قابل درک
هر صفحه باید یک موضوع روشن داشته باشد: یک H1، بخش‌های مشخص با H2، و لینک‌های داخلی معنادار. ایجنت‌ها به ساختار تکیه می‌کنند؛ صفحه‌ای که همه‌چیزش در یک بلوک متن است، برای آن‌ها قابل تجزیه نیست.
۲) داده‌های ساخت‌یافته (Schema)
JSON-LD به ماشین می‌گوید این صفحه چیست: سازمان، وب‌سایت، مقاله یا محصول. حداقلِ مفید برای هر سایت: Organization، WebSite و برای صفحات محتوایی Article یا WebPage. این داده در همین سایت به‌صورت خودکار در سر صفحه تزریق می‌شود.
۳) فایل llms.txt
فایل سادهٔ متنی در ریشهٔ سایت که فهرست صفحات مهم و توضیح یک‌خطی هرکدام را می‌دهد. مزیتش این است که ایجنت بدون خزش کل سایت، نقشهٔ محتوا را می‌فهمد. نمونهٔ زندهٔ همین سایت: /llms.txt.
۴) robots.txt و اجازهٔ صریح
برخی سایت‌ها ناخواسته ربات‌های AI را می‌بندند و بعد تعجب می‌کنند که در پاسخ‌ها نیستند. اگر می‌خواهید محتوایتان خوانده شود، برای ربات‌هایی مثل GPTBot، ClaudeBot و PerplexityBot اجازهٔ صریح بدهید و نقشهٔ سایت را معرفی کنید.
۵) سرعت و پاسخ تمیز
هر پاسخ HTML اضافی، هزینهٔ پردازش است. سایت سریع، بدون خطای PHP و با تگ‌های معنایی، برای ایجنت هم ارزان‌تر و قابل‌اعتمادتر است.
در پروژهٔ سایت کوانتوم همهٔ این موارد پیاده شده‌اند؛ می‌توانید خروجی را همین حالا ببینید.